Culinair genieten, test geslaagd!

Nieuwe schipper in spé

Wat hebben we de laatste dagen toch prachtig weer en dat in maart! En ja, dat kon ons er niet van weerhouden om afgelopen weekend de touwtjes los te gooien. Dylano dacht al dat we op reis gingen, wat een teleurstelling. Ondanks dat het kriebelde om weg te blijven, zijn we zondag toch maar weer terug naar onze liplaats gevaren.


Veiligheid

Joon

Veiligheid is een belangrijk punt aan boord, maar niet altijd het leukste om mee bezig te zijn. Stel we komen in een storm? Wat moet je dan precies doen? Ik moet er niet aan denken en om eerlijk te zijn, heb ik me er nog niet goed in verdiept. Ik zie alleen maar horror filmpjes voor me: twee huilende kids en een papa en mama die geen tijd voor ze hebben, omdat er buiten vanalles moet gebeuren.

Vertrek datum bekend

"Dus als we in die week de boot op de kant zetten, dan kan jij met de kids bij je ouders logeren?" "Dat komt dan goed uit, want dan kun je gelijk de nieuwe paspoorten aanvragen, je bent dan toch in Berkel - Enschot." "Ja, en ik krijg net een mailtje van de huisartsenpraktijk dat we in de week na Fenna's verjaardag terecht kunnen voor de laatste inentingen." "Ja, ik geloof dat we nu alles wel zo'n beetje op een rijtje hebben. Ik denk dat we eruit zijn, we hebben een vertrek datum!"

Laatste berichtje van 2013

De laatste maanden zijn voorbij gevlogen. En alle goede voornemens ten spijt is het niet gelukt om in de afgelopen periode veel op ons blog te zetten. Belangrijkste oorzaak is dat het gewoon super druk is, twee jonge kinderen, een drukke baan en dan ook nog een wereledreis voorbereiden.
Maar in de afgelopen maanden hebben we zeker vooruitgang geboekt. Ik ga proberen een overzichtje te geven van de belangrijkste gebeurtenissen.
De SSB zender die in oktober is aangeschaft is ondertussen bijna helemaal ingebouwd en aangesloten. Meest tijdrovende blijft toch altijd weer het trekken van kabels. Deze lopen altijd via de achterkant van allerlei kastjes. Deze moeten daarvoor dan speciaal helemaal leeg worden geruimd en waar laat je die spullen dan wanneer je met z'n vieren aan boord woont?

Klussend de herfst in.

De wind fluit door de mast en de boot ligt soms helemaal op één oor. De stootwillen knarsen tussen de romp en het vingerpiertje aan stuurboord. Het KNMI heeft code oranje afgegeven. De eerste echte najaarstorm raast over het land. Binnen in de kajuit is het eveneens onrustig. Op schoot heb ik een huilende kleine meid van bijna 5 maanden oud, die maar één ding wil: terug bij mama op schoot. Maar die is nu net aan het koken en heeft daar beide handen voor nodig, zeker wanneer de boot bij de volgende windvlaag even 20 graden helling maakt. Dylano, trekt zich van dit alles niet veel aan en staat met in z'n beide handen een voorleesboekje te balanceren op het randje van de kajuitbank. De waarschuwing dat de boot erg beweegt vandaag en dat hij zich goed vast moet houden, lijkt tegen dovemansoren gezegd. Ppffff, het zijn dit soort momenten dat de boot best wel klein is en dat ik best op zie tegen de winter die komen gaat.

MEER….MEER…..Grevelingenmeer

Wat is het wonen op een boot soms toch heerlijk! Na het weekje weg met mijn ouders, hebben we besloten onze boot op de Grevelingen te leggen. Helaas heeft Patrick nog steeds geen vakantie, maar ook vanuit de Grevelingen is zijn werk prima te bereiken. Zondag kan Patrick met iemand anders meevaren om de auto te halen en vaar ik met de boot en kinderen van de Mosselbank naar West Repart.

Alleen varen is één, maar twee kleine kinderen erbij, maken het tochtje nog bijzonderder. Het is hollen of stilstaan. Het ene moment huilen ze beide, heeft er één een vieze luier, wil de ander drinken en uiteindelijk zit ik met Fenna aan de borst terwijl ik moet uitwijken om een aanvaring te voorkomen. Ik zie de mensen kijken en denken: Jee…wat was er nou zo belangrijk dat die vent haar vrouw alleen buiten laat staan.

Varen, varen over de baren, varen varen over de zee

“Zullen we eerst de kinderen maar naar opa en oma brengen? Dan hebben we onze handen vrij om de spullen aan boord te sjouwen?” “Ja, goed idee.” “Kijk hier, wat een geluk, ze hebben karretjes en opa komt ons al tegemoet.” Terwijl ik samen met opa en de kinderen naar de boot loop, gooit Patrick de auto leeg en het karretje bomvol. Op vakantie met 2 kinderen lijkt net een volksverhuizing en dan te bedenken dat we afgelopen weekend al een deel van de spullen overgeladen hadden. Opa en oma lagen toen met de boot in Steenbergen. Helaas heeft Patrick geen vakantie en rijdt hij na een drankje gedronken te hebben, van Vlissingen weer terug naar huis. 

Eerste week alleen

Wat was het toch fijn om lekker op de Grevelingen te liggen. Dit tochtje smaakte naar meer! En wat heb ik een geluk als de mogelijkheid zich voordoet om volgende week mee op vakantie te gaan met mijn ouders. Zij willen met de boot graag naar Engeland en vinden het een gezellig idee als ik met de kinderen mee vaar. Ik begin meteen een lijstje te maken met dingen die ik nog moet regelen en spullen die ik moet inpakken. Maargoed dat we Fenna’s identiteitskaart al aangevraagd hebben. Mijn eerste weekje “thuis” (lees aan boord) met de kids, wordt een drukke week.

Tot rust komen

 

Van het zeilen kom je pas echt tot rust.

Eindelijk twee weken vrij. Even quality time met het gezinnetje in de nieuwe samenstelling. In de eerste week zijn er nog wat noodzakelijke dingen die gebeuren moeten. Opruimen van de boot en voor alle kadeautjes een zeevast plekje zoeken op de boot. Ons jongste bemanningslid aanmelden bij o.a. de zorgverkering en meteen een pasfoto laten maken voor haar eigen identiteitskaart, zodat we deze zomer de Noordzee op kunnen.

Bemanning compleet

's Ochtends vroeg wordt ik wakker van gerommel in het bed. "MMbll hoe laat is het?" vraag ik. "Het is kwart over vijf en ik heb toch zó'n zin om te gaan wandelen buiten. Heb af en toe wat kleine pijntjes in mijn buik, maar verder nergens last van." "Ow ga dan lekker uit je bed en schrijf voor de zekerheid dan even de tijdstippen op wanneer je wat voelt." Na een uur wordt ik wakker gemaakt. "Patrick, als ik alle kleine pijntjes ook mee tel, voel ik nu wat om de vijf minuten." "Ow, dan zal ik ook maar eens wakker worden..."