De trossen zijn los

De vraag: "Waar gaan jullie straks als eerste naar toe?'' stond afgelopen week centraal. Zowel voor ons als familie, vrienden en bekenden. Soms haalden we alvast wat gripfiles (weerkaartjes) binnen, maar de rust om er goed naar te kijken hadden we niet. Bovendien zat er veel onzekerheid in de voorspelling en was het iedere dag weer anders. Ach, we zien wel. Eerst maar eens zien weg te komen hier.

De laatste loodjes zijn zwaar

Het is heerlijk weer! Maar in plaats van een weekendje weg, liggen we eenzaam in de haven. We zijn druk bezig met de laatste kleine klusjes, regeldingen en familiebezoekjes. Alles bij elkaar is zwaar!  Patrick heeft zijn laatste werkdag erop zitten, maar het voelt niet als vakantie. Er moet hard gewerkt worden en het enige verschil met zijn werk is dat hij er thuis niet voor betaald wordt. De dagen vliegen voorbij en tijd voor een website update hebben we eigenlijk niet. Terwijl Patrick buiten klust en de kindjes slapen, maak ik toch maar eens tijd voor een nieuwe website tekst. Want in de afgelopen weken zijn er een heleboel klussen afgerond!

Vertrekkersbijeenkomst: Onze vrienden van de toekomst

Daar is hij weer, het maandblad Zeilen. Een tijdschrift vol met nautische verhalen, waarvan Patrick zich ondertussen wel ere-lid mag noemen. Al een aantal jaren kijken Patrick en ik naar de grote groepsfoto van de vertrekkersbijeenkomst. We dromen langzaam weg en lezen over de routeplanningen van andere schepen. Ja, over een paar jaar staan wij daar ook bij "De vertrekkers", maar helaas loopt het anders....

We staan in de krant.

Op vrijdag 11 april stond het onderstaande artikel in BN-Stem. Klik op de afbeelding om een grotere afbeelding te bekijken. Of klik deze link.

 [Patrick]

Volhouden, nog 9 weken te gaan.

Het is donker en de wind waait door mijn haren. De golven maken het soms lastig om adem te halen. Enkele meters van me vandaan zie ik het reddingsvlot liggen. In mijn ooghoek zie ik Bianca langzaam naar mij toe zwemmen. "Kom op! Je bent er bijna. Houdt vol!", roep ik naar haar. Met enige moeite lukt het om het me om op de bodem van het omgeslagen reddingsvlot te klimmen.
Enkele ogenblikken later is het ook Bianca gelukt om op het vlot te klimmen. De koude regen slaat met vlagen in ons gezicht. "Pak deze lijn beet! En trekken maar" roep ik naar Bianca. Samen gaan we met ons volle gewicht aan de lijn hangen. Ik voel het vlot langzaam recht op komen. "Kom op, vol houden! We zijn er bijna!"

Culinair genieten, test geslaagd!

Nieuwe schipper in spé

Wat hebben we de laatste dagen toch prachtig weer en dat in maart! En ja, dat kon ons er niet van weerhouden om afgelopen weekend de touwtjes los te gooien. Dylano dacht al dat we op reis gingen, wat een teleurstelling. Ondanks dat het kriebelde om weg te blijven, zijn we zondag toch maar weer terug naar onze liplaats gevaren.


Veiligheid

Joon

Veiligheid is een belangrijk punt aan boord, maar niet altijd het leukste om mee bezig te zijn. Stel we komen in een storm? Wat moet je dan precies doen? Ik moet er niet aan denken en om eerlijk te zijn, heb ik me er nog niet goed in verdiept. Ik zie alleen maar horror filmpjes voor me: twee huilende kids en een papa en mama die geen tijd voor ze hebben, omdat er buiten vanalles moet gebeuren.

Vertrek datum bekend

"Dus als we in die week de boot op de kant zetten, dan kan jij met de kids bij je ouders logeren?" "Dat komt dan goed uit, want dan kun je gelijk de nieuwe paspoorten aanvragen, je bent dan toch in Berkel - Enschot." "Ja, en ik krijg net een mailtje van de huisartsenpraktijk dat we in de week na Fenna's verjaardag terecht kunnen voor de laatste inentingen." "Ja, ik geloof dat we nu alles wel zo'n beetje op een rijtje hebben. Ik denk dat we eruit zijn, we hebben een vertrek datum!"

Laatste berichtje van 2013

De laatste maanden zijn voorbij gevlogen. En alle goede voornemens ten spijt is het niet gelukt om in de afgelopen periode veel op ons blog te zetten. Belangrijkste oorzaak is dat het gewoon super druk is, twee jonge kinderen, een drukke baan en dan ook nog een wereledreis voorbereiden.
Maar in de afgelopen maanden hebben we zeker vooruitgang geboekt. Ik ga proberen een overzichtje te geven van de belangrijkste gebeurtenissen.
De SSB zender die in oktober is aangeschaft is ondertussen bijna helemaal ingebouwd en aangesloten. Meest tijdrovende blijft toch altijd weer het trekken van kabels. Deze lopen altijd via de achterkant van allerlei kastjes. Deze moeten daarvoor dan speciaal helemaal leeg worden geruimd en waar laat je die spullen dan wanneer je met z'n vieren aan boord woont?

Klussend de herfst in.

De wind fluit door de mast en de boot ligt soms helemaal op één oor. De stootwillen knarsen tussen de romp en het vingerpiertje aan stuurboord. Het KNMI heeft code oranje afgegeven. De eerste echte najaarstorm raast over het land. Binnen in de kajuit is het eveneens onrustig. Op schoot heb ik een huilende kleine meid van bijna 5 maanden oud, die maar één ding wil: terug bij mama op schoot. Maar die is nu net aan het koken en heeft daar beide handen voor nodig, zeker wanneer de boot bij de volgende windvlaag even 20 graden helling maakt. Dylano, trekt zich van dit alles niet veel aan en staat met in z'n beide handen een voorleesboekje te balanceren op het randje van de kajuitbank. De waarschuwing dat de boot erg beweegt vandaag en dat hij zich goed vast moet houden, lijkt tegen dovemansoren gezegd. Ppffff, het zijn dit soort momenten dat de boot best wel klein is en dat ik best op zie tegen de winter die komen gaat.