Steeds meer kleren uit

Oceaanoversteken zijn eigenlijk best saai, mits het weer goed is. En dat is het geval. Dus ja, beste lezers, een spannende titel, maar eigenlijk geen spannende update.

Gewapend met mutsen, handschoenen en dikke truien verlaten we de haven van Mindelo. Met 7,5 knoop vliegen we tussen de eilanden door. Daarna hebben we een draaiwind, gevolgd door windstilte. We besluiten de motor te starten en na drie uurtjes pikken we de passaatwind op en blijft de motor uit. Een rustige eerste nacht en met de kou valt het reuze mee. De handschoenen blijven in de zak.

De volgende morgen staat Dylano om kwart voor zes alweer te popelen, een nieuwe filmdag is begonnen! Onze zeebonk heeft als enige geen last van zeeziekte en hij vermaakt zich dan ook hele dagen binnen. Filmpjes kijken worden afgewisseld met puzzelen, knopen leren, bouwen met de duplo en zijn letterboek, maar net als bij de meeste kinderen blijven de filmpjes natuurlijk favoriet. Fenna weet zich goed te vermaken met haar pop, puzzels, kettingen rijgen, spelen met wasknijpers en duplo.

Na twee dagen zijn we allemaal ingeslingerd, hoera! Wachtlopen gaat een stuk eenvoudiger zonder het gevecht met zeeziekte, kou en slaap. We zijn uitgerust! De nachtwachten zijn momenten voor onszelf; even computeren, nadenken en genieten van de sterren en de maan. Overdag slapen we om de beurt en spelen we met de kids. Het is zonnig en warm en ook de truien blijven binnen.

De boot vaart zichzelf prima op de windvaan. We maken gemiddeld 100 mijl per dag, hebben alleen maar zon en windkracht 3-5. We hebben al een vierde deel afgelegd en zijn hard op weg naar de helft! De appeltaart om dit te vieren hebben de mannen vandaag gebakken. Waarschijnlijk haalt die het half-weg feestje niet, maar dat zal de pret niet drukken.

Met de SSB zender hebben we ondertussen contact met andere Nederlandse schepen aan de overkant. Wat een energieboost om ze even te spreken! Het is fijn dat er zoveel mensen met ons meeleven. Met alleen maar zee om ons heen leven we in een klein wereldje. Ook al gaat het momenteel super goed, we tellen de mijlen af. Ons hoogtepunt van vandaag was een heerlijke warme douche met de waterzak in de kuip, want regen hebben we nog niet gezien. En beste lezers, zoals ik deze blog al begon, spannender wordt het niet. En nee, foto's van de douche, om de blog op te leuken, kunnen we helaas niet toevoegen.

[Bianca]

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Klaar voor de start

Kilo's bananen, sinaasappels, grapefruits, meloenen, kiwi’s  en appels liggen klaar om gegeten te worden. Deze keer geen tochtje van een paar dagen, maar het echte werk. Donderdag 30 april gaan de trossen los. De eerste dagen zullen we inslingeren, ons ritme zoeken en de mijlen aftellen.

We vinden het een beetje spannend, maar goed voorbereid gaan we het avontuur tegemoet. 1950 mijl naar de overkant, omgerekend 3628 kilometer! Een verwachte reistijd van drie weken.  Drie weken alleen maar zee, genieten van zonsopkomsten en zonsondergangen, de maan en de sterren en wie weet nog wat dolfijnenshows. Natuurlijk zal het ook wel eens oersaai, spannend en heftig zijn, maar we hebben er vertrouwen in: Vertrouwen in onszelf, wij als team en de boot!

READY GO!

Eén keer NIET zeeziek!

Steiger is continue nat door opspattende golven.

Mijn verjaardag komt dichterbij en ik heb er helemaal geen zin in. De boot schut van links naar rechts, je waait bijna van de steiger en de luikjes moeten dicht vanwege opspattend water. Daar zitten we dan in onze boot. Mindelo is echt een tochtgat. Regelmatig hebben we periodes met continue 42 knopen wind, dat is windracht 9! Eén landvast heeft het al begeven en wanneer we naar de speeltuin lopen, moeten we de kinderen optillen. Zigzaggend lopen we over de steiger, we lijken wel dronken en dat zonder één druppel alcohol. We vullen de dagen met het afwerken van onze klussenlijst. De volgende tocht zal de langste tot nu toe worden, dat geeft gezonde spanning en houdt ons alert om alles te checken en zelfs de kleinste klusjes voor vertrek gedaan te hebben. Je weet maar nooit wat je precies te wachten staat.

Ondertussen maken we mooie vorderingen met de klussenlijst en kijken we regelmatig naar het weerbericht. Wanneer willen we eigenlijk vertrekken? Zijn er hier nog dingen die we willen zien? Er zijn maar zat toeristen die hier op vakantie komen en die komen vast niet om lekker in de wind te zitten. Op internet en in twee gekregen Duitse reisgidsen bekijk ik alle highlights. “Uh, Patrick, we krijgen het nog druk! Had je toevallig al een verjaardagscadeau in gedachten? Ik weet namelijk wel een leuk cadeau voor mezelf. (Tja, bij mannen moet je soms wat lichte hints geven…).

Soms wind mee, soms wind tegen.

Fenna vermaakt zich met puzzelen

Op 1 april, nee geen grap, vertrekken we vanuit Gambia met als bestemming het eiland Sal op de Kaapverdische eilanden. De weersverwachting is gunstig en na een kalme eerste 24 uur zullen we met een windkracht 4 het grootste stuk van de oversteek kunnen maken. Het zal een lastige oversteek zijn, omdat we de wind en de Canarische zeestroom tegen hebben.

Al kort na vertrek blijkt dat de werkelijke weersomstandigheden toch net weer even anders kunnen zijn dan de voorspellingen je voorhouden. In plaats van de verwachte kalmte, staat er meteen vanaf het vertrek een mooie windkracht 4. Helaas uit het Noordwesten, dus pal op kop en we beginnen met opkruisen de riviermonding uit. Deze keer gelukkig geen grote hoeveelheden vissersboten en ook geen andere scheepvaart.
Wanneer we het continentaal plat verlaten is de wind gelukkig geruimd naar Noordnoordwest en kunnen we een aan-de-windse koers volgen die ons net iets ten zuiden van Sal zal laten uitkomen. Dat ziet er goed uit.

Aan de andere kant van de heuvel

Klaslokaal van school in Bombole.

‘’Hier in de Gambia dragen we veel verantwoordelijkheid, weet je. Niet alleen voor jezelf en je eigen gezin maar ook voor de andere familieleden. Oké, als docent krijgen we dan best een goed salaris, maar wanneer alle familieleden van rijst en voedsel zijn voorzien is er maar weinig meer voor het eigen gezin over. Ook blijft er helemaal geen tijd over om, naast het werk hier op school en de zorg voor het gezin, ons zelf verder te ontwikkelen. Dat is bij jullie in Europa veel beter geregeld.”
We spreken met een eenentwintig jarige leerkracht van de basisschool van Bombole. Hij is duidelijk niet blij met zijn leventje hier. Naast hem, in de schaduw van een grote kale boom, zitten nog twee andere docenten, ook twintigers. En om ons heen zit een hele horde leerlingen stil mee te luisteren. 

Bibliotheek van school in Bombole.
Jammer dat de spirit ontbreekt om er nog wat van te maken.
Ze mopperen alleen over verouderde boeken.

1001 indrukken

Even meeliften!

"Hello, How are you? Come, come!'' We hebben het tij mee en besluiten door te varen. "Bye bye'' roepen ze weer. Iedereen is hier zo enthousiast en vrolijk wordt er vanaf de dorpjes van de kant naar ons gezwaaid. ''Bebe, bebe (baby) hello!" Ook de vissers komen vaak hard naar je toe geroeid, uit interesse, om een praatje te maken of even aan je boot te hangen, omdat het roeien zo zwaar is. De stroomt loopt goed mee en hoe verder we de rivier op komen, hoe mooier de begroeiing.

Lumo in Wassau, nabij Kuntaur

Met de paardenkar naar de markt.

Eén van de tips die we kregen was om een 'lumo' (weekmarkt) te bezichtigen. We stoppen op maandag bij Kuntaur en één van de mensen van de ferry regelt een paardenkar voor ons. Deze zal ons naar de markt brengen, daar op ons wachten en weer terug brengen (voor 150 dalasia = 3 euro). Een kort moment vinden we het spannend om de boot achter te laten, maar ons gevoel is goed en we besluiten te gaan. De rit met de kar is een hele belevenis op zich, hobbelend achterop met twee kids in mijn armen rijden we over een zandpad vol met kuilen. We zien rijstvelden, loslopende geiten, runderen, kippen en kleine vervallen huisjes. Vrouwen koken op straat, doen de was en de kinderen rennen wat rond. We worden veel toegeroepen door mensen en kinderen die vrolijk zwaaien. Er zijn vele andere ezel en paardenkarren, maar ook vrouwen die de spullen op hun hoofd dragen.

Met de dag leuker, midden in ons avontuur!

's Ochtends gaan we op visite bij de Duitse boot. Zij varen met vier kinderen en terwijl de kinderen heerlijk spelen wisselen we wat tips uit. Zoals we al eerder op andere blogs hadden gelezen en nu weer horen, schijnt het verder op de rivier het mooiste te zijn. Met onze korte permit, hebben we besloten om de eerste dagen door te stomen. We kunnen dan in kortere tochtjes terug.

Aapjes voeren bij Lamin Lodge

Voordat we de dag erop kunnen vertrekken, moeten we nog een aantal dingen regelen. We roeien naar de Lodge. Dat is een soort basic hotel, maar in dit geval niet meer dan een houten palenconstructie op instorten. Er zijn net 5 toeristen gearriveerd en een man maakt muziek op zijn trommeltje. Er hangt een gezellige sfeer en 2 toeristen blijken Belgen te zijn. Ze hebben pinda's voor de aapjes en Dylano mag ze geven. Die aapjes klimmen hier vrij rond en dat was een bijzondere verrassing.

Boven bij de Lodge vragen we naar de eigenaar Peter, die hier zelf ooit als ex-zeiler is blijven hangen en de lodge heeft gebouwd. De oude man van 73 jaar komt langzaam overeind en vindt het leuk om ons te ontmoeten. Wanneer hij ons een drankje aan wil bieden, vertellen we dat we eerst nog wat dingen moeten regelen. Hij vraagt wat we allemaal nodig hebben en helpt ons op weg. Hij belt een taxi en stuurt Uman met ons mee. Met een scheef oog kijk ik Patrick aan, daar gaan we weer, dat gaat weer veel geld kosten.

Gambia, een warm welkom.

Zoek de viseersboten (kano's) het zijn er twee.

Het is een uurtje of elf 's avonds wanneer Bianca me wakker maakt. "Patrick, kun je er even bijkomen, ik zie rare lichtjes." Snel schiet ik mijn zeilpak aan, trek mijn muts over mijn hoofd en ga naar buiten. Bianca wijst me op een aantal wit en rood knipperende lichtjes voor en opzij van ons. "Het zijn geen boeien, daar is het ritme waarmee de lampjes oplichten veel te onregelmatig voor. Ik denk dat het vissersbootjes zijn.", zeg ik. "En het zijn er een heleboel!", zegt Bianca. "Ze doen hun lampjes pas aan, wanneer we dichtbij komen. Ik zie er steeds meer bijkomen" Doordat de lampjes, die het meest weg hebben van kerstversieringen, erg zwak zijn, lijken de bootjes verder weg dan ze in werkelijkheid zijn. Eén van de vissersbootjes vindt het zelf ook wat spannend worden. De bemanning steekt een stuk papier in de fik en bij de rode gloed van de vlammen wordt het silhouet van het bootje zichtbaar. Of eigenlijk moet ik zeggen van de kano, want groter is het bootje eigenlijk niet. En in die kano staan drie mannen. Eén van hen roept nu duidelijk hoorbaar: "Go away! MOVE." We verleggen snel de koers en varen vrij van de visser. Het daarop volgende uur zijn we druk bezig met het slalommen tussen de vissersbootjes door. En dan opeens is de rust weer terug gekeerd. We zijn weer alleen op het water. We rollen de genua wat in, zodat we niet in het donker al aankomen bij de nummer 3 boei in de aanloop van Banjul.

Nachtelijk bezoek

Nog 60 mijl te gaan, het eind komt in zicht. Zonder rare verrassingen, zullen we woensdagmorgen Gambia aanlopen. Momenteel is het rustig en hebben we de motor aangezet. We hadden verwacht in Banjul de motorolie te moeten vervangen (dat moet bij een nieuwe motor rond de 50 motoruren), maar we zitten pas op 18 motoruren. De wind blaast ons voort, de tocht gaat goed!

Onderweg naar Gambia 1

We zijn ondertussen alweer 4 dagen onderweg. Afgelopen maandag verlieten we La Gomera, nadat we alle jerrycans en de dieseltank hadden afgetopt. Een prachtige dag, zonnig en een licht briesje. Met de wonderpil (tegen zeeziekte) zetten we zeil naar Gambia. In de verte zien we een soort fontein meters hoog spuiten, walvissen? Het bleef op afstand, misschien maar beter ook. En ja meer dan kots praatjes valt er over dag 1 niet te zeggen. De wonderpil, was dus niet zo'n wonder.
Op dag 2 bleef die wonderpil zelfs geen kwartier in mijn buik, blehh weg wonderpil, terug naar de primatour. Ondanks dat deze je wat slaperig en suf maakt, gaat het goed. We hebben een luxe stamppot diner met dolfijnenshow. De nachtwachten lopen we wat korter, want het is vreselijk koud. We zijn een goed team samen en de sfeer is ondanks de zeeziekte goed.
We raken zowaar ingeslingerd, zelfs ik! Wat een opluchtitng. Met windkracht 4-5 stomen we op ons doel af. En ondanks dat ik me beter voel, zo binnen in een klotsende en golvende boot, ben ik blij dat mijn update-je weer af is.

[Bianca]