Laatste Spaanse Ria

De afscheidskaartjes met gelukwensen en lieve woorden hangen nog steeds in de kajuit, hoewel ons afscheidsfeest toch al weer een tijd terug was. Maar het doet me goed om onze vrienden en familie toch een soort van bij me te hebben. Het besef dat we niet gewoon op vakantie zijn, wordt steeds groter en het missen van vrienden ook. De omgeving hier is echter zo prachtig en dat vraagt om meer. Wat valt er nog meer te ontdekken? Twee maanden door Spanje cruisen was gaaf, maar het is bijna weer tijd voor afscheid, Portugal, here we come!

Op het strandje bij Moana, de boot voor anker
met op de achtergrond Vigo.

De tijd gaat snel voorbij als het gezellig is. Ondertussen liggen we in Baiona, alweer de laatste Ria in Spanje. Na alle mooie Ria’s worden we wel een beetje verwend en moet een mooie ankerplaats aan steeds hogere eisen voldoen. In Ria de Arosa, in het plaatsje A Pobra do Caraminal, waren we met alles wel heel erg verwend (behalve de regen). Aan het strand, waar we naar toe konden roeien, lag een mega supermarkt, we hadden het lekkerste stokbrood tot nu toe en voor de meeste winden lag je er erg beschut. Er was alleen een klein addertje onder het gras…

Relaxen in de Ria’s

Onze boord-speeltuin!

Welke dag is het vandaag? Uhm? Zitten we nog in juli of is het al augustus?
Ondertussen zijn we bijna 2 maanden onderweg en weten we steeds meer te genieten. Het mag hier dan wel “Costa da Morte” genoemd worden, maar “Costa da Relaxe” zou net zo gepast zijn. Ligt dit aan de omgeving, de plaatselijke bevolking, het mooie weer, andere cruisers, mijn moeder die op visite is geweest of komen we nu eindelijk zelf tot rust? De waarheid zal waarschijnlijk een combinatie van dat alles zijn.



Gezellig etentje met mijn ouders en ex-buurtjes.

Costa del Morte



Tientallen schepen nemen deel aan de processie

Heel de middag hangt er al een aparte sfeer in het dorp, in de straten verzamelen zich de lokale dorpsbewoners. De oudere mensen zoeken een plekje in de schaduw, van waaruit ze de straat en de haven in de gaten kunnen houden. Er is extra politie op de been en aan boord van de grote patrouille boot van de Guardia Civil heerst een bijzondere bedrijvigheid. Rond half zeven beginnen van alle kanten, grote en kleine schepen naar de vissershaven te varen. Alle schepen zijn afgeladen met volwassenen en kinderen en wij vragen ons soms af hoe de man of vrouw aan het roer nog kan zien waarheen hij of zij moet sturen. Vanuit onze bijboot slaan wij dit alles gade en proberen uit de buurt van de grootste drukte te blijven. Dan begint plots een harde sirene te loeien en barst een heftig geknal van vuurwerk los. Wanneer ik mijn ogen sluit heeft het nog het meeste weg van een scene uit een film over de tweede wereldoorlog. Na enkele minuten wordt aan deze kakafonie van geluiden ook het geluid van de lokale kerkklok toegevoegd. 

Een overpeinzing

Strand in centrum van de stad

Een week lang liggen we nu in A Coruna, Spanje. En heel langzaam aan begin ik te  wennen aan mijn nieuwe leventje. Geen wekker meer om 5 uur  ’s ochtends en alle tijd om aan het gezinnetje en de boot te besteden. Geen stress meer om de deadline van het vertrek te kunnen halen. Langzaam begin ik er zelfs een beetje van te genieten. Maar voor het zover was heeft wel even geduurd.

Op zoek naar rust

Fenna speelt heerlijk in de kuip.

We hebben het nog steeds druk. Tijdens ons vertrek hadden we gedacht snel wat rust te vinden, maar het wil nog niet lukken. Het weer was te mooi! We begonnen met weinig wind en veel motoren. Daarna begon er een noorden en oosten wind te waaien, ideaal! Zullen we dit weerwindow toch maar nemen? Als de kinderen slapen bereiden we onze volgende tocht voor en de dag erop gaat om 4.00 uur de wekker. We willen namelijk wel de stroom mee!

De trossen zijn los

De vraag: "Waar gaan jullie straks als eerste naar toe?'' stond afgelopen week centraal. Zowel voor ons als familie, vrienden en bekenden. Soms haalden we alvast wat gripfiles (weerkaartjes) binnen, maar de rust om er goed naar te kijken hadden we niet. Bovendien zat er veel onzekerheid in de voorspelling en was het iedere dag weer anders. Ach, we zien wel. Eerst maar eens zien weg te komen hier.

De laatste loodjes zijn zwaar

Het is heerlijk weer! Maar in plaats van een weekendje weg, liggen we eenzaam in de haven. We zijn druk bezig met de laatste kleine klusjes, regeldingen en familiebezoekjes. Alles bij elkaar is zwaar!  Patrick heeft zijn laatste werkdag erop zitten, maar het voelt niet als vakantie. Er moet hard gewerkt worden en het enige verschil met zijn werk is dat hij er thuis niet voor betaald wordt. De dagen vliegen voorbij en tijd voor een website update hebben we eigenlijk niet. Terwijl Patrick buiten klust en de kindjes slapen, maak ik toch maar eens tijd voor een nieuwe website tekst. Want in de afgelopen weken zijn er een heleboel klussen afgerond!

Vertrekkersbijeenkomst: Onze vrienden van de toekomst

Daar is hij weer, het maandblad Zeilen. Een tijdschrift vol met nautische verhalen, waarvan Patrick zich ondertussen wel ere-lid mag noemen. Al een aantal jaren kijken Patrick en ik naar de grote groepsfoto van de vertrekkersbijeenkomst. We dromen langzaam weg en lezen over de routeplanningen van andere schepen. Ja, over een paar jaar staan wij daar ook bij "De vertrekkers", maar helaas loopt het anders....

We staan in de krant.

Op vrijdag 11 april stond het onderstaande artikel in BN-Stem. Klik op de afbeelding om een grotere afbeelding te bekijken. Of klik deze link.

 [Patrick]

Volhouden, nog 9 weken te gaan.

Het is donker en de wind waait door mijn haren. De golven maken het soms lastig om adem te halen. Enkele meters van me vandaan zie ik het reddingsvlot liggen. In mijn ooghoek zie ik Bianca langzaam naar mij toe zwemmen. "Kom op! Je bent er bijna. Houdt vol!", roep ik naar haar. Met enige moeite lukt het om het me om op de bodem van het omgeslagen reddingsvlot te klimmen.
Enkele ogenblikken later is het ook Bianca gelukt om op het vlot te klimmen. De koude regen slaat met vlagen in ons gezicht. "Pak deze lijn beet! En trekken maar" roep ik naar Bianca. Samen gaan we met ons volle gewicht aan de lijn hangen. Ik voel het vlot langzaam recht op komen. "Kom op, vol houden! We zijn er bijna!"