Oversteek naar de Canarische eilanden, een tocht met hoogte en dieptepunten

Met mijn vader extra aan boord, besluit ik deze tocht geen zeeziektetabletten in te nemen. Na 2 a 3 dagen raken de meeste mensen over de zeeziekte heen en we zien deze tocht als een soort experiment voor de komende grotere oversteken. Woensdagmorgen vertrekken we vol energie uit Lagos. Hopelijk wordt deze tocht een groter succes, dan onze eerdere poging.

Gezamenlijk met de Danhu verlaten we Lagos. Er staan weinig golven, maar helaas ook te weinig wind. We zetten het grootzeil, proberen nog wat meer snelheid te halen uit onze halfwinder, maar moeten uiteindelijk toch onze motor bijzetten. Na een paar uurtjes gaat het harder waaien en kunnen we heerlijk zeilen. Het katterige gevoel verdwijnt en we hebben de smaak te pakken.

Lagos is zo slecht nog niet

Na 4 uur varen kijken we elkaar aan: “Gaan we verder of terug?” De deining slingert het schip heftig van links naar rechts. We hebben er geen lol in en voelen ons alles behalve goed. De voorspelling van de golven klopt, ze zijn inderdaad nog aardig aan de hoge kant…. Daarentegen klopt de voorspelling van de wind helaas niet. Er zou een stevige oosten wind moeten staan van 5 a 6 beaufort, maar de wind zwakt al snel af en we komen amper vooruit op het zeil. Niks geen stabiliteit in de golven.

Depressies om depressief van te worden!

Aangekomen in Lagos, in de Algarve, wachten we nu al 2 weken om weer verder te kunnen. De noordenwind laat ons nog steeds in de steek. De wind waait hard, uit de verkeerde richting en er staan golven van 5-6 meter. Geen denken aan om te vertrekken! En zo denken de meeste mensen, dus langzaam ontstaat er een groep van wachtende boten.

Vakantiedrukte en problemen met de hoge temperatuur

Onder brug bij Lisabon

Toen we, nu dik twee weken geleden, aankwamen in Lissabon, leek een geplande stop van twee weken een zee van tijd te bieden. Een soort vakantie van het varen, waarin we even niet de weerberichten hoeven te volgen en tochten voor te bereiden. Even lekker aan een steiger liggen, geen gehannes met de bijboot en een lekkere douche om de hoek. Gewoon even relaxen. Tsja, we hadden beter moeten weten, want niets is minder waar. De afgelopen weken waren druk en zijn voorbij gevlogen!

Portugal, waar is de Portugese Noord?

Toen we deze reis aan het voorbereiden waren leek het zeilen langs de Portugese kust allemaal zo eenvoudig. In de zomermaanden waait er namelijk bijna altijd een wind uit Noordelijke richting. Deze wind wordt veroorzaakt door de verschillen in luchtdruk tussen een hogedruk gebied boven de Atlantische oceaan, het zogenaamde Azoren hoog, en de door opwarming ontstane gebieden van lage druk boven het Iberische schiereiland (Spanje en Portugal). Voor ons als zeilers, onderweg naar de warme zuidelijke streken, is dat erg gunstig. De wind blaast je als het ware naar je bestemming toe. Maar sinds begin september laat de Portugese Noord het compleet afweten.

Laatste Spaanse Ria

De afscheidskaartjes met gelukwensen en lieve woorden hangen nog steeds in de kajuit, hoewel ons afscheidsfeest toch al weer een tijd terug was. Maar het doet me goed om onze vrienden en familie toch een soort van bij me te hebben. Het besef dat we niet gewoon op vakantie zijn, wordt steeds groter en het missen van vrienden ook. De omgeving hier is echter zo prachtig en dat vraagt om meer. Wat valt er nog meer te ontdekken? Twee maanden door Spanje cruisen was gaaf, maar het is bijna weer tijd voor afscheid, Portugal, here we come!

Op het strandje bij Moana, de boot voor anker
met op de achtergrond Vigo.

De tijd gaat snel voorbij als het gezellig is. Ondertussen liggen we in Baiona, alweer de laatste Ria in Spanje. Na alle mooie Ria’s worden we wel een beetje verwend en moet een mooie ankerplaats aan steeds hogere eisen voldoen. In Ria de Arosa, in het plaatsje A Pobra do Caraminal, waren we met alles wel heel erg verwend (behalve de regen). Aan het strand, waar we naar toe konden roeien, lag een mega supermarkt, we hadden het lekkerste stokbrood tot nu toe en voor de meeste winden lag je er erg beschut. Er was alleen een klein addertje onder het gras…

Relaxen in de Ria’s

Onze boord-speeltuin!

Welke dag is het vandaag? Uhm? Zitten we nog in juli of is het al augustus?
Ondertussen zijn we bijna 2 maanden onderweg en weten we steeds meer te genieten. Het mag hier dan wel “Costa da Morte” genoemd worden, maar “Costa da Relaxe” zou net zo gepast zijn. Ligt dit aan de omgeving, de plaatselijke bevolking, het mooie weer, andere cruisers, mijn moeder die op visite is geweest of komen we nu eindelijk zelf tot rust? De waarheid zal waarschijnlijk een combinatie van dat alles zijn.



Gezellig etentje met mijn ouders en ex-buurtjes.

Costa del Morte



Tientallen schepen nemen deel aan de processie

Heel de middag hangt er al een aparte sfeer in het dorp, in de straten verzamelen zich de lokale dorpsbewoners. De oudere mensen zoeken een plekje in de schaduw, van waaruit ze de straat en de haven in de gaten kunnen houden. Er is extra politie op de been en aan boord van de grote patrouille boot van de Guardia Civil heerst een bijzondere bedrijvigheid. Rond half zeven beginnen van alle kanten, grote en kleine schepen naar de vissershaven te varen. Alle schepen zijn afgeladen met volwassenen en kinderen en wij vragen ons soms af hoe de man of vrouw aan het roer nog kan zien waarheen hij of zij moet sturen. Vanuit onze bijboot slaan wij dit alles gade en proberen uit de buurt van de grootste drukte te blijven. Dan begint plots een harde sirene te loeien en barst een heftig geknal van vuurwerk los. Wanneer ik mijn ogen sluit heeft het nog het meeste weg van een scene uit een film over de tweede wereldoorlog. Na enkele minuten wordt aan deze kakafonie van geluiden ook het geluid van de lokale kerkklok toegevoegd. 

Een overpeinzing

Strand in centrum van de stad

Een week lang liggen we nu in A Coruna, Spanje. En heel langzaam aan begin ik te  wennen aan mijn nieuwe leventje. Geen wekker meer om 5 uur  ’s ochtends en alle tijd om aan het gezinnetje en de boot te besteden. Geen stress meer om de deadline van het vertrek te kunnen halen. Langzaam begin ik er zelfs een beetje van te genieten. Maar voor het zover was heeft wel even geduurd.

Op zoek naar rust

Fenna speelt heerlijk in de kuip.

We hebben het nog steeds druk. Tijdens ons vertrek hadden we gedacht snel wat rust te vinden, maar het wil nog niet lukken. Het weer was te mooi! We begonnen met weinig wind en veel motoren. Daarna begon er een noorden en oosten wind te waaien, ideaal! Zullen we dit weerwindow toch maar nemen? Als de kinderen slapen bereiden we onze volgende tocht voor en de dag erop gaat om 4.00 uur de wekker. We willen namelijk wel de stroom mee!