Gambia, een warm welkom.

Zoek de viseersboten (kano's) het zijn er twee.

Het is een uurtje of elf 's avonds wanneer Bianca me wakker maakt. "Patrick, kun je er even bijkomen, ik zie rare lichtjes." Snel schiet ik mijn zeilpak aan, trek mijn muts over mijn hoofd en ga naar buiten. Bianca wijst me op een aantal wit en rood knipperende lichtjes voor en opzij van ons. "Het zijn geen boeien, daar is het ritme waarmee de lampjes oplichten veel te onregelmatig voor. Ik denk dat het vissersbootjes zijn.", zeg ik. "En het zijn er een heleboel!", zegt Bianca. "Ze doen hun lampjes pas aan, wanneer we dichtbij komen. Ik zie er steeds meer bijkomen" Doordat de lampjes, die het meest weg hebben van kerstversieringen, erg zwak zijn, lijken de bootjes verder weg dan ze in werkelijkheid zijn. Eén van de vissersbootjes vindt het zelf ook wat spannend worden. De bemanning steekt een stuk papier in de fik en bij de rode gloed van de vlammen wordt het silhouet van het bootje zichtbaar. Of eigenlijk moet ik zeggen van de kano, want groter is het bootje eigenlijk niet. En in die kano staan drie mannen. Eén van hen roept nu duidelijk hoorbaar: "Go away! MOVE." We verleggen snel de koers en varen vrij van de visser. Het daarop volgende uur zijn we druk bezig met het slalommen tussen de vissersbootjes door. En dan opeens is de rust weer terug gekeerd. We zijn weer alleen op het water. We rollen de genua wat in, zodat we niet in het donker al aankomen bij de nummer 3 boei in de aanloop van Banjul.

Nachtelijk bezoek

Nog 60 mijl te gaan, het eind komt in zicht. Zonder rare verrassingen, zullen we woensdagmorgen Gambia aanlopen. Momenteel is het rustig en hebben we de motor aangezet. We hadden verwacht in Banjul de motorolie te moeten vervangen (dat moet bij een nieuwe motor rond de 50 motoruren), maar we zitten pas op 18 motoruren. De wind blaast ons voort, de tocht gaat goed!

Onderweg naar Gambia 1

We zijn ondertussen alweer 4 dagen onderweg. Afgelopen maandag verlieten we La Gomera, nadat we alle jerrycans en de dieseltank hadden afgetopt. Een prachtige dag, zonnig en een licht briesje. Met de wonderpil (tegen zeeziekte) zetten we zeil naar Gambia. In de verte zien we een soort fontein meters hoog spuiten, walvissen? Het bleef op afstand, misschien maar beter ook. En ja meer dan kots praatjes valt er over dag 1 niet te zeggen. De wonderpil, was dus niet zo'n wonder.
Op dag 2 bleef die wonderpil zelfs geen kwartier in mijn buik, blehh weg wonderpil, terug naar de primatour. Ondanks dat deze je wat slaperig en suf maakt, gaat het goed. We hebben een luxe stamppot diner met dolfijnenshow. De nachtwachten lopen we wat korter, want het is vreselijk koud. We zijn een goed team samen en de sfeer is ondanks de zeeziekte goed.
We raken zowaar ingeslingerd, zelfs ik! Wat een opluchtitng. Met windkracht 4-5 stomen we op ons doel af. En ondanks dat ik me beter voel, zo binnen in een klotsende en golvende boot, ben ik blij dat mijn update-je weer af is.

[Bianca]

La Gomera, klaar voor een nieuw avontuur

Rara, welk land hoort
er bij deze vlag?

Bij aankomst in La Gomera besloten we hier een maand te blijven liggen en wat kan er in een maand veel veranderen. We wilden niet haasten en met een speeltuin en strand om de hoek was dit een fantastische plek om ons plan nogmaals te overdenken. We vierden Carnaval, huurden een auto en hebben mooie wandelingen gemaakt. Maar naast genieten wordt er ook hard gewerkt op de Tofino. Zo heb ik bijvoorbeeld ons nieuwe gastlandvlaggetje gemaakt (dat je geacht wordt te hijsen bij aankomst in ieder land). 

Plan weer aangepast en walvissen gezien

Walvissen!

Aan de zuidwestkust van Tenerife varen tal van whale-watch tours. Zou het ons dan ook lukken deze beesten te zien? Ik kijk continue om me heen. Plots zie ik een catamaran een rare move maken en bij zijn boeg zie ik zwarte vlekken. Na een blik op de navigatiekaart, stuur ik zonder twijfel recht op mijn doel af.

Een nieuw jaar, een nieuwe motor en een nieuw plan

Het heeft even geduurd maar dan nu toch eindelijk een nieuwe update op onze blog. Het is ondertussen alweer eind januari en we liggen nog steeds in Tenerife. Maar we hebben niet stil gezeten. Natuurlijk zijn we druk geweest met het inbouwen van de nieuwe motor. Ook hebben we veel visite gehad waarmee we uitgebreid het eiland hebben bekeken. En tussen al deze activiteiten door hebben we ook nog veel nagedacht en uitzoekwerk gedaan over de vanaf nu te volgen route. En we zijn eruit, Of dan toch in ieder geval voor de komende maanden...

Kerst op Tofino

Eenzaam? Nee, totaal niet! In de planning van onze reis zouden we een oceaanoversteek aan het maken zijn. Kerstspulletjes lieten we in Nederland achter, daar zou ons hoofd niet naar staan. Met een beetje geluk zouden we een rustige zee hebben en kon ik een warme maaltijd koken. Achteraf lachen we hierom.

Bekende Nederlanders op een fantastisch Tenerife

Het is een mooie winterdag hier in Tenerife en we zitten met z’n allen aan de lunch in de kajuit. Dan horen we buiten een voorzichtig “Goede middag, is daar iemand?” “Hey dat is gezellig nog een andere Nederlander hier in de Marina”, zeg ik tegen Bianca en ik steek mijn hoofd uit het luik. Over de kuiprand heen wordt ik aangekeken door een vrolijk uitziende man met donker haar. Zoals hij daar zo staat in zijn opvallende nette blauwe pak, ziet hij er nu niet echt uit als een watersporter. Toch komt hij me vaag bekend voor, maar waarvan? Het wil me niet te binnen schieten. Op dat moment vraagt hij of hij ons even mag storen en een paar vragen mag stellen. Ik zie nu dat er behalve de man in het blauwe pak, nog een vijftal mensen vanaf de steiger naar mij staan te kijken. Dat moet de bemanning van een flink jacht zijn, denk ik nog even. Maar dan kijk ik recht in de lens van een professionele filmcamera en vanuit mijn ooghoek zie ik zo’n pluizige microfoon boven de buiskap neergelaten worden.

Beau in San Miguel

Vrolijk kerstfeest

Lieve volgers van ons blog,

2014 was voor ons een bijzonder jaar, het begin van onze droomreis. Een jaar dat begon met veel stress, laatste voorbereidingen, een emotioneel afscheid en daarna een periode waarin we op zoek moesten naar een nieuw ritme.

Naast het ont-stressen, de zeeziekte en motorpech kijken we terug op een mooi jaar. We hebben vele dolfijnen gezien, genoten van prachtige strandjes en onze ogen uitgekeken bij de ruige vulkaanlandschappen.

Het is hier, op Tenerife, nog steeds 20 graden en dat maakt het tot een bijzondere kerst; Een kerst zonder familie en met een kerststal onder de banenbomen.

Mañana, mañana?

Liftkraan geinstalleerd.
We zijn er klaar voor!

De weg vinden in een onbekend land is lastig en zeker als je de taal niet goed spreekt. Gelukkig helpt de (gebrekkig Engels sprekende) havenmeester ons op pad. Maar met onze eerdere ervaringen van het lange wachten op de liftkraan en de spaanse “mañana”-cultuur, blijven we wat wantrouwend. Morgen kunnen we de eerste offerte verwachten en dat klinkt ons goed in de oren.